Jules Schenck De Jong en Klaas-Jan Gräfe geven in de Musicmaker van juli 2007 allebei hun mening in De Schijf Van 5 over Lalala, The Mess We're In. Jules Schneck zegt: "Dat deze Arnhemse gitaarpop ondanks de vele optredens en prijzen nog steeds wacht op een serieus platencontract en de grote doorbraak is misschien niet terecht, maar ik kan me het wel indenken." en "...solide, vertrouwd, maar weinig verrassend.". Daarintegen is Klaas-Jan Gräfe duidelijk veel positiever over Lalala, The Mess We're In en schrijft "...stemmen smelten samen tot een aangenaam warme gloed" en "Voor deze muziek moet toch voldoende afzetmarkt zijn?".

Wie in alle ernst musiceert, levert een serieuze bijdrage aan de muziek. Deze calvinistische opvatting was jarenlang leidend in Nederland. De 'enige waarheid' bleek een misvatting. Elstar is een goudappeltje juist omdat het zich aan het ongeschreven gebod onttrekt. Omringd door bleekneusjes kleurt het van powerpopplezier. Het juk van talent is afgeworpen. Jacuzi Baby, Typhoon en Jan Junior bezweken eerder onder de last van de belofte. De kroonprinsen van weleer hebben geleerd om te relativeren. Elstar is de vrucht van de bevrijding. Lalala, The Mess We're In: het leven is leuker zonder al te grote verwachtingen.

Al enkele jaren toert Elstar het alternatieve clubcircuit af door Nederland op zoek naar erkenning. Sinds het verschijnen van hun eerste EP "Tuxedo Park" in 2005 krijgen ze ook terecht erkenning van KinkFM tot 3FM, wordt er af en toe voorzichtig een plaatje van Elstar aan de playlist van diverse radiostations toegevoegd. En hoewel de 4 catchy songs op hun eerste EP vragen om aandacht van platenbazen in Nederland is er tot op heden geen platencontract uitgerold.

Vijf frisse liedjes, bevat de ep met de zorgeloze titel 'Lalala, The Mess We're In'. In de opener 'Lines' is te horen hoe vloeiend de stemmen van zanger Mark en zangeres Simone samenvallen. Solo is de stem van de zangeres niet heel krachtig, maar in combinatie met zanger Mark komt haar breekbare, zuivere stem goed tot recht. Vocaal vullen zij elkaar zo goed aan, dat je soms vergeet dat je naar twee stemmen luistert. Het vrolijke, onbezorgde geluid in combinatie met de toch minder lichtvoetige tekst, doet in de verte denken aan de melodieuze popliedjes van Belle & Sebastian.

Over de bandnaam mogen we eigenlijk geen grapjes meer maken. Woordspelingen dat de ietwat brave muziek fris en fruitig klinkt zijn ook uit den boze. Omdat deze dertigers uit Arnhem op hun tweede EP wederom te serieus klinken om de spot mee te drijven. Opener Lines, waarin de stemmen van zangeres Simone Cornelissen en zanger/gitarist Mark Kuipers meteen fraai samengaan, maken meteen duidelijk dat ze het menen met hun hartverwarmend melodieuze muziek. Het hoge lalala-gehalte op het eind verklaart meteen deels de titel van deze 5-track die verder opvalt dat de meer ingetogen stukken het eigenlijk winnen van de snellere tracks met iets meer rockinvloeden, zoals in het vol songtitels gestopte Air Guitar. Nee, die neiging krijgen we niet en ook die 'Blue Suede Shoes' blijven in de kast. Maar een gezond plaatje is dit zeker. Was het niet mijn moeder die altijd zei: 'an Elstar a day keeps the doctor away'?

Klik hier om het originele artikel te bekijken.